Metoda PNF

Metoda PNF (Proprioceptive Neuromuscular Facilitation) powstała i rozwijała się w latach 40 tych ubiegłego stulecia w Stanach Zjednoczonych. Do Europy dotarła w latach 70 tych. Od 1990 roku o rozwój koncepcji dba International PNF Association (IPNFA).Metoda odwołuje się do torowania, aktywizowania struktur nerwowo-mięśniowych za pomocą proprioreceptorów (receptorów czucia głębokiego).

Koncepcja PNF pozwala na terapię niemal wszystkich zaburzeń ruchowych, a więc bardzo dobrze nadaje się do wykorzystania w neurologii, ortopedii, do rehabilitacji zespołów bólowych narządu ruchu, w tym kręgosłupa oraz wad postawy i skolioz.

Warunkiem powodzenia terapii wg koncepcji PNF jest przekonanie pacjenta o potrzebie pracy nad własnym problemem, tym samym aktywne włączenie się w proces rehabilitacji. 

 

Filozofia koncepcji PNF zakłada planowanie terapii dostosowanej indywidualnie do potrzeb pacjenta i jego problemów w życiu codziennym. Badanie pacjenta ma na celu określenie nie tylko słabszych części ciała, ale także rozpoznanie mocniejszych części, które są wykorzystywane  w czasie terapii do pobudzania, stymulacji słabszych struktur. 

 

Koncepcja PNF zakłada bezbolesną pracę z pacjentem, rozpoczynanie terapii od ruchów czy czynności łatwiejszych dla pacjenta i stopniowe zwiększanie stopnia trudności wykonywanych zadań. 

 

Głównym celem terapii opartej na założeniach PNF jest analiza zgłaszanego zaburzenia ruchowego w życiu codziennym i poszukiwanie przyczyn przedstawionego problemu.

 

W czasie terapii wykorzystywane są tzw.  podstawowe zasady, do których zaliczamy:

- opór manualny, 

-stymulację wzrokową i słuchową, 

-ściśle określone chwyty umożliwiające dawkowanie odpowiedniego oporu podczas wykonywania ruchu w wybranym kierunku, 

-stymulację receptorów dotyku, ucisku, czucia głębokiego, 

-docisk lub odciążenie powierzchni stawowych. 

 

Po przez zastosowanie  wzorców ruchowych, czyli ruchy łopatek, miednicy, kończyn górnych i dolnych, głowy i szyi oraz tułowia w połączeniu z odpowiednimi technikami pozwala na stymulacje wybranych łańcuchów mięśniowych.

Wzorce ruchowe wykorzystywane są w celu nauczenia, poprawy jakości ruchu słabszych części ciała (np. ruchy kończyny górnej u osoby po przebytym złamaniu) oraz wywołania pobudzenia w określonych łańcuchach mięśniowych w celu stymulacji najsłabszego ogniwa w łańcuchu (przenoszenie pobudzenia z jednych grup mięśni na inne). 

Metoda PNF obejmuje technik wykorzystywane w celu: nauczania wykonywania określonego ruchu, nauczania przyjmowania wybranej pozycji ciała, poprawy stabilności ciała, rozluźnienia napiętych czy bolesnych grup mięśniowych, pobudzenia słabych mięśni.